ABD, Baba Bush döneminde işbirlikçi Saddam’la Birinci Körfez Savaşı’nı icad ederek Irak güçlerini İran’a saldırttı. Sekiz yıl süren savaşın sonunda Irak’ın vurucu gücünü tüketen ABD, Irak topraklarına tüm istihbarat gücünü yerleştirdi. Savaştan tükenerek çıkan Irak nüfusunun yarıdan çoğu Şii olan bir ülke olarak yeni dengede yerini aldı. Irak’ın bölünmesi ve işgali için ortam hazırlanmıştı. Geride bahaneler kalmıştı. Soğuk savaş döneminde Afganistan’ı işgal eden Sovyet Rusya’nın müslüman güçlerle Afganistan’dan çıkmasını örgütleyen ABD, tüm İslam coğrafyasından toplattığı mücahitlerle Sovyetleri Afganistan’dan çıkarırken, tüm istihbarat gücüyle Afganistan’a yerleşti.
Kullanıp sonra da simgeleştirdiği “Taliban” ve “Bin Ladin” araçlarını işgal için hazır hale getirmiş oldu. Geride sadece -işgal için- bahaneler kalmıştı.
Artık Afganistan ve Irak gibi halkı Müslüman iki ülkenin fiilen ele geçirilmesi için işin ticaretini örgütlemek gerekiyordu. Dünya Ticaret Merkezi’ni oluşturan “İkiz Kuleler”in “alış veriş” için uygun oldukları saptandı ve iki ülke işgali için iki kule “takas” edilebilirdi.
Kuleler çöktürüldü.
Artık dünya kamuoyu için iki ülkenin işgali meşru görülebilirdi.
İşgal edilecek ülkelerin halkı Müslüman olunca Hıristiyan ülkelerin halkını güç birliğine katabilmek için “tarihsel yanılgı”yı, “haçlı zihniyeti”ni kullanmak gerekirdi. Bunun için de bir yandan Hıristiyan birliğini sağlayarak “tahrik” unsurlarını kullanmak, diğer yandan İslam birliğini bozacak “ılımlı İslam” ve “İslamofaşist” gibi kavramlar üretmek gerekiyordu.
Bush’un, “dil sürçmesi” haçlı hareketi mesajı ile işgal hareketleri başlamıştı. Bu mesaj ve hareketin dinsel dinamikleri peşinden sürükleyebilmesi için Bush’un Evangelist bir kimlikle protestanları, Papa’nın da katolikleri devreye sokması gerekirdi. Küresel proje, adım adım gerçekleştirilmeye başlandı.
Bush’un “dili sürçtü”, Afganistan işgal edildi. Hıristiyan güçler Afganistan’da. Kimyasal silah bahane edildi,
Irak işgal edildi. Hıristiyan güçler Irak’ta.
Sıra Papa’nın Hıristiyan birliğini güçlendirmesi ve İslam Birliği’nin yıpratılmasına gelmişti. Bush, önce Hz. Muhammed’le ilgili karikatürler icat ederek, sonra da Papa 16. Benediktus’a “Hz. Muhammed gayri insani ve şeytanca olanın dışında yeni bir şey getirmediği” mesajını verdirterek işgal edilen yerlerde Hıristiyanlığın “Teslis” akıdesinin, İslamın “Tevhid” akidesiyle yer değiştireceğini düşünmeye başladı.
Tam da bu noktada bizim Diyanet teşkilatı akademik düzeyde cevap hazırlığına başlamış.
İtalya’lı müstesrik Leone Caetoni’nin (1869-1935) İslamla ilgili “hurafeler derlemesi” diyebileceğimiz eserlerinden yararlanarak yıllarca Türk üniversitelerinde, profesörlerin de literatür bilgisi olarak algıladıkları kitaplar yazıldı.
Diyanet, Ceatani’ye “Reddiye” yazıp yayımlarken (1960), Ceatani’yi referans alanlara karşı hangi eserleri cevap olarak hazırladı?
Hüseyin Câhid Yalçın bu eseri hangi amaçla dilimize çevirdi?
Hurafeleri İslam dini olarak göstermeye çalışan yerli kitaplar referans alındığı bir ülkede, daha önce cevapları verilmiş “Ceatani” yetiştirmelerine cevap hazırlamak işgalleri mi kaldıracak? Üstelik de bu cevaplar “cihat, fetih, harp” gibi kavramların İslam’da ne anlama geldiği, hangi bağlamda kullanıldığını açıklayacak. İslam’daki cihat, fetih, harp kavramları hazırlanacak Diyanet raporuyla Kur’an’ın felsefesi dışında “Kültürel” bir felsefe taşırsa, işte o zaman “felaketi bekleyin”.
Papa bir din devletinin “başkomutanı”dır. Bir milyar katoliği temsil ediyor.
Laik olan tüm Avrupa ülkeleri ve diğer halkı katolik olan ülkeler onun ağzından çıkan mesaja bağlılık gösteriyor. Diyanet’in böyle bir konumu yok. Raporu başörtüsü ile ilgili verdiği “fetva” kadar bile etkili olmayabilir.
Bush, Papa AB, ABD din konusunda bir bütün olarak çalışıyor, unutmayalım!